Nie mam czasu na życie wewnętrzne. Wolna chwila w metrze, ale używam jej na ostatni sen. Dziś do 14 w pracy, potem w przerwie między wykładami czytane łapczywie "Chamowo"(potem na wykładzie trzymane jak amulet). Oj dawno tak nie czytałem książki. Z braku czasu "dla siebie" moje życie duchowe dzieje się w biegu, w międzyczasie. Nie jest to super fajowskie.

Mój świat wewnętrzny nabiera rozpędu. Rozbuchany świat tra la la! Świat w natarciu! Ha! Nie no, po prostu jest mi dobrze z samym sobą, nie biadolę. ok, tylko trochę. Rozpęd wziął się z wsobnych poszukiwań, wywołanych rozmową z Erykiem. Eryk wyzwolił mnie z Bartka. Dzięki jego słowom odkryłem, że mam ze sobą problem datujący się od czasów szkolnych, licealnych, studiów, czasów Maćka.

Nie lubię się. Jak bardzo się nie lubię! Poszukuję chłopca, który mnie polubi. Wówczas, w jego oczach, polubię i siebie.

Ściśle mówiąc, zawsze wiedziałem o tym problemie. Ale dopiero rozmowa z Erykiem dała mi nowe odczytanie. Jak to jest: lubić siebie?

Powróciłem do do mamy i przywitałem ją na dworcu w skowronkach, a nie z miną śmiertelnika-łajzy, jak ostatnio. Rozmawiałem z nią uwolniony od smutków, rozpromieniony spotkaniem. Babci kupiłem kilo żelków na dzień babci, ale nie to istota tej wizyty. Istota tej wizyty wyraża się w radości, jaką odczułem, podobną do radości z dworca. Babcię też to uszczęśliwiło.

Z domu w głuszy walizami, pudłami i pakunkami wywożę księgozbiór. A jak piękny las w zimie! Ale dla biblioteki mrozy zabójcze. Ślady kotów znaczą bielutką połać. Śnieg napadał na okna. Podłoga zimna jak w lód. Chwilę się stanie i już trzeba biec. Wilgoć w powietrzu. Ewakuowałem już działy: Biblioteka Narodowa, Proust, "literatura obca - najukochańsze" i "filozofia - najniezbędniejsze". Filozofię zapakowałem w największą walizę podróżną. Pakowna, ale ciężar nieludzki. Literaturę polską wrzuciłem do torby na kilkudniowy wojaż. Łatwo złapać i unieść.

Księgozbiór w pudłach! Nie chcę. Nie chcę! Chcę domku! Nie jestem nomadą. Łe.

W pracy mam trudne chwile. Wszyscy są przeciwko mnie! Są straszni. Mówią: "Świat toczy zepsucie", "Gotowanie to kobieca sprawa", "wszystkie kobiety...", "wszyscy mężczyźni..." i takie tam. Nie wiem jak mam tam być lewicowym gejem-masochistą, w sztruksach opinających super tyłek, z księgozbiorem w pudłach, którym jestem.

Przychodzi do nas starzec o fizjonomii proroka i nas szkoli z teorii komunikacji ezoterycznej albo ezoterycznej teorii komunikacji. Prawnicy płacą retorowi. Dobre! Podnosi mnie to na duchu, bardzo. Sam fakt, że prawnicy dają krocie filozofowi. Inna sprawa, że ochy i achy jakie to on mądre rzeczy mówi nie znajdują odwzorowania w tym, co ja mam za godne ochów-achów. Liczy się jednak sam fakt, forma, zapomnijmy o zawartości.

Ok są też kochani. Ale i straszni.

Dziś mam nastrojek naprawdę pikujący w górę i wznoszący. To dzięki rannym sprawunkom, wizycie w ubiorze jak na wybieg w okolicznych budach ze specjałami i krzątaninie śniadaniowej. Ja nie wiem, to dreptanie z torbą płótnianą z kajzerkami i ananasem i Wyborczą sobotnią daje mi pałera. Idę w tym cholernym śniegu, szuru-buru ćwiczę i tak mi doobrze! Ciekawe jaka jest genealogia tej siły. Nie rozkminiam, czerpię, bawię się. Ja i moje lustro, ja i mój aparat, ja i moja szafa. Tam bije życiodajna siła.

1-ego umierałem zmorzony pijaństwem. Poszedłem na sylwestra do klubu, gdzie znałem tylko Tomka. Tomek wybył około północy w celach romansowych, więc snułem się w onieśmieleniu i przywitałem nowy rok nie znając nikogo. Dzień dobry, mam na imię ofiara losu. Nawydzwaniałem się do wszystkich, którzy bawili się gdzie indziej. Wlałem w siebie całego czerwonego gruzina, naprzeciwko mnie transetka o zblazowanym uśmiechu wypróbowywała taniec "against the rythm" a dwóch identycznych chłopców złączyło się w "robot dance".

Wszystkiego minus złe misie :)

nieznajomy 1:12

Wyślę Ci jeszcze list w butelce, a jego treść dotrze do Ciebie przez
wszystkie krany w domu.
Uważaj, bo gdy będziesz brał prysznic, zamiast kropel wody posypią się okrąglutkie literki.
:-)

guermantes 01:12
czy one mają walor myjący? "A" ma zadatki na myjkę, w sumie.

nieznajomy - 01:17
Nie wiem, zaskoczyłeś mnie tym pytaniem.
Spróbuję wykrzesać z siebie zmysł techniczny i zaaplikować im tę
dodatkową funkcję, lecz nie gwarantuję sukcesu.
Takie "X" na przykład, chyba do niczego by się nie nadało, ale też po co miałbym wplatać gdziekolwiek w tekst obcojęzyczne dla nas "x".

guermantes 01:22
tak, obce języki zdadzą się psu na budę, jeśli chodzi o codzienne
ablucje.

Mam ochotę napisać o drobiazgu o istotnych konsekwencjach, który zmienił postać rzeczy między mną a Bartkiem, choć obawiam się, że to nazbyt solipsystyczne, by przybrało uniwersalnie zrozumiałą formę. Gdy Bartek wchodził do mojego pokoju, wstydziłem się wszelkich przejawów mojej ekscentrycznych i wybujałych gustów(np. plastikowego ananasa obok bozi bez twarzy) a także znaków mogących poddać w wątpliwość fakt bycia przeze mnie idealnym kandydatem na męża(poppers). Teraz dopiero, w wyniku archeologii wymuszonej rozstaniem, zdaję sobie sprawę z moich uwypukleń. Miałem stracha by być w pełni sobą, bo się przejaskrawiam, dogmatyzuję i dramatyzuję. Nie zdawałem mu relacji z dziwactw, obsesji(chyba, że były to obsesje ułożone i do przyjęcia), trzymałem się standardu. To mnie ograniczało i wprowadzało napięcie w moje esemesy, kaprysy i szeptania do ucha. Przy nim chciałem być domowy, zwyczajny, bezpieczny. Formuła "Nie zaskoczę cię, ty też mnie nie zaskakuj" odbierała wolność, którą w zamian zabrać chciałem również jemu. Dziś widzę to zupełnie wyraźnie. Nie zdobywałem go, ponieważ zdobywanie wywołuje niebezpieczeństwo, niepewność i niestałość. Pragnąłem przyszpilonego motyla a nie łobuzerskiego wariata.

Ostatnie dni zajmuje mi opanowywanie szaleństwa, jakie rozpętało ostatnie miłosne oczarowanie. Mam godziny euforyczne, mam godziny spokojne, najwięcej smutnych, z łatwego do prześledzenia powodu. Spokój daje mi oglądanie fotografii(najbardziej tych modowych) - jak zawsze - widzę w nich ludzi silnych i szczęśliwych z tego, co mają. Chciałbym mieć ich siłę.

Długo rozmyślam w późną noc i te przemyślenia co noc dają mi spokój. Moje noce są spokojne, ale dnie rozgorączkowane, nieukojone i łapczywie nieszczęśliwe. Gdy widzę parę nastolatków w metrze, ściśniętych w półobrocie i tłumaczących sobie swoje emo-sprawy czuję grobową rozpacz, ogarnia mnie czarnowidztwo i płaczę, gdy nikt nie widzi. Potem na powrót jakaś myśl o przewrotnej genealogii mnie ratuje z tarapatów. Tarapaty są ruchliwe. Tarapaty nie śpią.

Teraz już złapałem pewną równowagę wewnętrzną(aż strach o tym pisać, żeby nie minęło). Próbuję sobie przypomnieć zalotne znaki, które ja zmilczałem, ale nie pamiętam żadnego. Nie notuje się ich w pamięci. Nie robi się list odrzuconych. Chłopcy za mało piękni, za mało ciekawi zrobili za mało, nie zaistnieli, cukiernia przy metrze racławicka(tam kupiłem rożki rumowe na pierwszą kolację przy świecach) nie przywołuje wspomnień o kimś takim. Dlatego nie winię Bartka(przeklęty!) i koniec już z tym.

Powróciłem do domu w głuszy na weekend. Kocur przepadł, nie przeżyje tych lodowatych czasów. Dom, zasnuty żaluzjami i zimny, utracił lipcowo-upalnego szczęśliwego ducha. Myśli mam ołowiane, ciężkie, naładowane smutkiem, inkwizytorskie, wzbudzane w ruch, a raczej popłoch przez moją tęsknotę i dziecięce niezrozumienie, dlaczego całusy ustały. To myśli obwarowane zbolałymi analizami bez końca i śledczymi wspomnieniami.
Chyba tak miał na imię błąd we flircie z Bartkiem: ciężkość. Gdybym tylko wziął poppersa albo spotkał się z Kasią pod kocykiem, gdybym na chwilę poddał się zniewalająco lekkim myślom! Taki mały zwiad w rejony małych paktowań z wrogami w wojnie poduszkami. Ile by dał.
Nieobecny i z ciężarem na piersi rozmawiam z mamą, rozmawiam z babcią, najważniejsze pozostaje niewypowiedziane. O czym one myślą, jakie są ich marzenia i plany? Tego nie wiem. Zbyt mnie zajmuje własna boleść, by sformułować pytanie, które da odpowiedź. Z nimi dwoma, a zwłaszcza z mamą, należy postępować niezwykle uważnie, bo zwykłemu "co u ciebie?" brak mocy sprawczej. Wywołuje to niekiedy moją niewiarę w życie wewnętrzne mojej mamy.
Babcia krząta się kuchennie a ja po pół godzinie milczenia zmuszam się, by powiedzieć:
-Poznaję kogoś. Gdy tylko okazuję, że mi zależy, on... ta osoba... ktoś przestaje się do mnie odzywać.
-Nie znam się na tym.
Gdy zbierałem się do wyjazdu powrotnego, kotek przyszedł, stęskniony, ale dobrze się trzyma(ma nocleg o jakim nie wiem, może we wsi, w stodole). Napoiłem go letnim mlekiem, które z lubością wszamał.
W niedzielę wieczorem nabrałem sił i napisałem do niego ponownie. Nie wiem, o czym wtedy myślałem, moje ukojenie, rykoszet wielkich smutków, przyszło nagle i znikąd. Wiedziałem, że jeśli napiszę wiernopoddańczo(czyli tak jak się wówczas czułem), zmilczy moją pocztę. Wzmocniony ukojeniem-falsyfikatem sformułowałem wiadomość tak, jakby mi nie zależało, jakbym złościł się na niego pro forma, wiedziony arystokratyczną nudą a nie ekscytacją czy histerią(histeria to mój stan naturalny).
Odpisał. Ze złością.
Po każdej kolejnej porażce miłosno-chłopięcej myślę nad błędami i każdemu kolejnemu facetowi jawię się jako nieco inna osobowość. Jednak śledzenie, rozważanie na powrót "błędów" zafałszowuje nowymi intelektualizmami moją samotność. Która czyni mnie słabym i zależnym. Gdyby Bartek o niej wiedział, czy dałby mi nasze dwa tygodnie? A może dałby mi więcej? A może ja bym mu dał więcej?
Gdy poznawałem Bartka trzy rzeczy określały to, jak się mu jawię(oprócz znaków mimowolnych, treści nieświadomych) - rozmowa z Radkiem, po której nazwał mnie on Hitlerem bez oczu i uszu (byłem mniej "apodyktyczny"), stosunek Friedy Copperfield do męża w "Dwóch poważnych damach" (jej akceptacja męża z innego świata) i obserwacje sekretarki w naszym biurze (jej "realizm"). Później o tych inspiracjach pozapominałem, ponieważ pojawiły się nowe, a ja pogrywałem sobie z nim tymi nowymi. Nie oznacza to, że byłem z nim nieszczery, nie, po prostu na użytek chwili, wieczoru czy dnia przyjmowałem jakąś być może nazbyt odmienną od poprzedniej formułę mojego zachowania, myślenia lub odczuwania.
Moja słabość wyszła na jaw szybko. Ona zatarła poprzednie wrażenia i nakazała mu milczenie.

Być może klęska z Bartkiem łączy się ze sposobem, jakim piszę. Podchodzę do siebie na serio, a z dystansem i ironią tylko podchwyconą mocą jakiejś inspiracji, książkowej lub ludzkiej, ironią chwilową i ulotną, nie wywodzącą się z głównego zasobu mojej osobowości. W przeczuciu śmieszności, zmuszony przez wizję obrazu, jaki tworzę w oczach innych, starannie falsyfikuję dystans, jednak na prawach blagi, w którą sam siebie wkręcam. Ma on jednak niewiele wspólnego z tym, kim jestem naprawdę, czyli śmiertelnie poważnym, zaangażowanym i dającym się ponieść natchnieniom, którym nikt inny nie podlega. Gdy piszę o "wewnętrznej wolności", jaką chcę z prawodawczą butą ustanowić między mną a Bartkiem, nie należy mi wierzyć. Miałem na myśli zawłaszczenie i intymny związek dwóch uzależnionych od siebie ludzi. Czyli coś, na co właśnie Bartek nie wyraził zgody.